Laatste artikelen

  • Lagere school

    Vijfde klas lagere school, 1959. We zitten met veertigen in een lokaal. De ruwhouten plankenvloer is licht bestrooid met wit zand en er staat een hoge kolenkachel achter in het lokaal. 

    Uit ‘Nooit meer Valentijn’: Als er voor straf weer eens iemand naar voren moest komen, vaak die jongen van Maas uit de Gasstraat, rolden zijn ogen wild in hun kassen en pakte hij een dikke eikenhouten stok, zo een waar je gymnastische oefeningen mee doet - wat hij gezien zijn corpulentie zeker niet deed - en maakte er vervaarlijke slagbewegingen mee richting gedupeerde. Die moest op zijn blote knieën - de jongens droegen allemaal een korte broek tot diep in de winter - voor het b...

    Lees meer en reageer.

  • Take Five

    Acht broers. Allemaal in de muziek. Mijn vader kwam uit een muzikale familie. Ook thuis beoefende hij met grote regelmaat de toonkunst. Zo dichtbij. Dan denk je: dat wordt gemakkelijk van vader op zoon doorgegeven. Maar niks er van! Bij mij ging dat andersom: van zoon op vader... Lees uit 'Nooit meer Valentijn’:

    Op zijn laatste verjaardag die Sjaan in de Jan Vermeerlaan viert, krijgt hij van Agnes, zijn vriendin, een rond en dun cadeau, het is een 45-toeren singeltje dat na wat gezeur en ‘vooruit het is toch feest’ dan toch eindelijk op de pick-up van vader afgedraaid mag worden, die hij uiteraard zelf bedient. Een historisch muzikaal moment: het is de eerste keer dat ik dit ...

    Lees meer en reageer.

  • Katholiek

    Uit ‘Nooit meer Valentijn’: 

    “Nou, ik ben erg tevreden! Het ziet er allemaal weer netjes uit!” Blij met het compliment volg ik hem naar dezelfde kamer als laatst na de mis. Kijk, ik kan toch wel iets goed doen, denk ik blij en voel me gewaardeerd door mijn biechtvader die me dan, onverhoeds, optilt - ik voel zijn dikke buik - en me op de tafel met het Perzische kleed zet, mijn benen bungelen over de rand. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, maar begrijp de guitigheid als hij lacht.

    Naar warmte en waardering op zoek, verandert god in de duivel, ze zijn een en dezelfde.

  • Guardia Civil

    ‘De politie is je beste vriend’ en ‘Die pet past ons allemaal’ waren slogans uit de vorige eeuw om het imago van de politie op te vijzelen en nieuw personeel te werven. Dat ze nog wel eens bijna letterlijk op mij van toepassing zouden zijn kon ik niet vermoeden.Een stukje uit mijn boek ‘Nooit meer Valentijn’: ‘Twee burgermannen staan voor onze poort, zeker weer een slager, vis- of kaasboer denk ik, maar nee ze legitimeren zich met een pasje, Guardia Civil. Ze vragen mij - de man is aanspreekpunt in Spanje - details over de achterburen en laten van Facebook geplukte foto’s zien.’ Natuurlijk zei ik ja, toen ze mijn medewerking vroegen. We wissel...

    Lees meer en reageer.

  • Beoordeling

    Deze beoordeling van 'Nooit meer Valentijn' heb ik van het manuscriptenteam ontvangen. Trots!

    Wat begint als een boeiend reisverslag waarin vele lezers zich zullen herkennen, slaat plots om naar een noodkreet wanneer de moeder van de schrijver onverhoeds om het leven komt. Als resultaat bladert de lezer met een mond vol tanden voorzichtig door, terwijl met elk hoofdstuk een beter beeld van zijn hartverscheurende jeugd aan het licht komt. Zo behandelt hij religieuze elementen waarmee hij het geloof aan de kaak stelt en zijn mening op basis van persoonlijke ervaringen onderbouwt. Hie...

    Lees meer en reageer.

Auteur

petervanineveld

Peter van Ineveld



Inschrijven

Schrijf je in en krijg als eerste bericht wanneer het boek beschikbaar is.

Inschrijven


Deel deze blog op:

Help Peter van Ineveld met het vinden van volgers en deel deze pagina op Social Media!